Minik Barnaby ve Kocaman Gözleri

Yeşil Orman’ın en yüksek ve en yaşlı meşe ağacında, pofuduk yumuşacık tüylü, kocaman sarı gözlü minik bir baykuş yaşardı. Adı Barnaby’ydi. Barnaby, diğer baykuş kardeşlerinden biraz farklıydı. Gündüzleri pırıl pırıl parlayan güneşi, renkli kelebekleri ve neşeli kuş seslerini çok severdi. Ama gece olup da gökyüzü lacivert bir örtüyle kaplandığında, Barnaby hemen yuvasına çekilirdi. Çünkü o, karanlıktan ve gece çıkan uzun gölgelerden birazcık korkardı.

"Huu huu! Karanlıkta garip sesler var," der, yumuşacık battaniyesinin altına saklanırdı. Anne baykuş her gece onun başını okşar, "Karanlık sadece gündüzün dinlenmesidir minik kuşum, korkacak hiçbir şey yok," derdi.

Ormandaki Parlak Işıklar Kayboluyor

Bir gece, Yeşil Orman’da çok tuhaf bir şey oldu. Ormanın patika yollarını aydınlatan mini mini Ateş Böcekleri, büyük bir rüzgarda dev bir çalı kümesinin altında sıkışıp kaldılar. Bir anda bütün orman kapkaranlık oldu! Ne ay ışığı görünüyordu ne de bir tek yıldız...

Küçük tavşan Yumak, "Yolumu bulamıyorum!" diye ağlamaya başladı. Sincap Fındık ise ağacın dalında titriyordu. Ormandaki bütün tatlı hayvanlar karanlıkta yollarını kaybetmişti. Herkes çok endişeliydi ve ne yapacağını bilemiyordu.

Korkuyu Yenen Küçük Bir Kalp

Barnaby yuvasının kenarından dışarı baktı. Etraf simsiyah bir geceydi ve kendisi de çok korkuyordu. Kalbi "güm güm" diye hızlıca atıyordu. Ama aşağıdan arkadaşlarının üzgün seslerini duyunca derin bir nefes aldı. "1, 2, 3... Ben cesur bir baykuşum!" dedi kendi kendine.

Barnaby pofuduk kanatlarını açtı. "Pır pır!" diye gecenin içine doğru süzüldü. Kocaman sarı gözlerini iyice açtı. Aaa! O da ne? Barnaby fark etti ki, gözleri karanlıkta harika görüyordu! Gölgeler aslında sadece sallanan ağaç dallarıydı ve hiç de korkunç değillerdi.

Büyük Kurtarış Operasyonu

Barnaby, hemen minik tavşan Yumak’ın yanına uçtu. "Korkma Yumak, ben buradayım! Benim gözlerim senin için yolu görür," dedi tatlı sesiyle. Önce Yumak’ı, sonra da Sincap Fındık’ı güvenli yuvalarına götürdü.

Sonra çalıların altına sıkışan Ateş Böcekleri'nin yanına gitti. Minik gagasını ve güçlü kanatlarını kullanarak çalı çırpıları tek tek kenara itti. Ve ansızın... Binlerce sarı ve yeşil ışık gökyüzüne doğru yayıldı! Orman yeniden rengarenk, pırıl pırıl ve masalsı bir yer oldu.

Bütün orman hayvanları sevinçle alkışladı: "Yaşasın Cesur Barnaby!" Barnaby artık karanlıktan hiç korkmuyordu. Çünkü karanlığın içinde bile sevginin ve cesaretin ışığının parladığını öğrenmişti.

Hikayeden Çıkarılacak Ders

Korkularımız olsa bile sevdiklerimize yardım etmek bizi çok cesur yapar. Gerçek cesaret, hiç korkmamak değil, korksak bile iyilik yapmak için adım atmaktır.