Fısıltı Ormanı'nın en meraklı sakini olan Ayı Barni, geceleri uyumak yerine gökyüzünü izlemeyi çok severdi. Kendi elleriyle içi boşaltılmış bambu kamışları ve cilalı deniz kabuklarından yaptığı teleskobuyla takımyıldızlarını inceler, haritalar çizer ve onların hikayelerini hayal ederdi. Bir sonbahar gecesi, gökyüzünde aniden göz kamaştırıcı bir ışık izi belirdi. Kocaman ve parlak bir yıldız, Ormanın Derinliklerindeki Yaşlı Meşe Ağacı’nın tam yanına düştü.

Barni heyecanla fenerini alıp olay yerine koştu. Çalıların arasında hafifçe cızırdayan, ilginç bir şekilde sıcak ve üzgün bir ışık yumağı duruyordu. Bu, Nova adında minik bir yıldızdı. Nova, melankolik bir sesle, 'Gökyüzündeki yıllık takımyıldız dansı provasında dengemi kaybettim ve yerçekimine yenik düşüp aşağı düştüm,' diye fısıldadı. 'Eğer şafak sökmeden ait olduğum gökyüzü koordinatına dönmezsem, gökyüzünün bu köşesi sonsuza dek karanlık kalacak.' Barni hiç tereddüt etmeden, 'Seni evine geri götüreceğim dostum!' dedi.

Ancak bir yıldızı ait olduğu yere, kilometrelerce yüksekliğe göndermek hiç de kolay değildi. Barni, okulda öğrendiği fizik ve matematik bilgilerini hatırlamaya çalıştı. Öncelikle ormanın en yüksek noktası olan Bulutlu Tepe’ye tırmanmaları gerekiyordu. Barni, Nova'yı zarar görmesin diye içi yumuşak yosunlarla kaplı sırt çantasına özenle yerleştirdi. Yol boyunca gece kuşları ve baykuşlar onlara rehberlik etti. Barni, yıldızı tekrar göğe fırlatabilmek için kafasında bir mancınık düzeneği tasarlıyordu.

Tırmanış sırasında zorlu kayalıklar ve karanlık patikalar karşılarına çıktı. Barni'nin ayağı kaydığında, Nova çantasından süzülüp etrafı güçlü bir ışıkla aydınlatarak ona yol gösterdi. Bu dayanışma ikisine de büyük bir cesaret verdi. Sonunda Bulutlu Tepe’nin zirvesine ulaştılar. Barni zaman kaybetmeden esnek nyala dallarını, sağlam sarmaşıkları ve büyük bir çam kütüğünü kullanarak mükemmel bir kaldıraç mekanizması inşa etti. Yıldızın gereken kaçış hızına ulaşması için açıyı tam kırk beş dereceye ayarladı.

Nova hazırlanan fırlatma yatağına yerleşti. 'Teşekkür ederim akıllı dostum Barni, ne nezaketini ne de bu harika mühendislik zekanı unutacağım,' dedi gülümseyerek. Barni sarmaşıktan yaptığı tetik mekanizmasını bıraktı! Nova, muazzam bir ivmeyle gökyüzüne doğru bir kuyruklu yıldız gibi yükseldi. Yükseldikçe ışığı daha da parladı ve ait olduğu boşluğa mükemmel bir şekilde yerleşti. O geceden sonra Barni ne zaman gökyüzüne baksa, Nova ona sevgiyle göz kırptı. Barni ise bilim, cesaret ve dostluğun birleştiğinde üstesinden gelinemeyecek hiçbir engel olmadığını bir kez daha anladı.