Derin ve yeşil bir ormanda, kocaman parlak gözleri olan minik bir baykuş yaşarmış. Adı Tiko'ymuş. Tiko tüylü, sevimli ve çok akıllıymış. Ama Tiko’nun küçük bir sırrı varmış: Tiko karanlıktan çok korkarmış! Gece olduğunda yuvasındaki minik lambasını yakar, kanatlarının altına saklanırmış.

Bir gece, ormanın üstünü koyu mavi bir gece örtüsü kaplamış. Bütün yıldızlar saklambaç oynamaya başlamış. Tam o sırada, Tiko’nun penceresine minik bir ateş böceği konmuş. Adı Çıpçıp'mış. Çıpçıp endişeyle, "Tiko, Tiko! Yuvaya dönmeye çalışan minik tavşan Pofuk yolunu kaybetti! Orman çok karanlık, ona yardım etmelisin!" demiş.

Tiko’nun kalbi "Güm güm!" diye atmış. Karanlık dışarısı onu korkutuyormuş. Ama arkadaşı Pofuk’u düşünmüş. "Ben bir baykuşum, gözlerim karanlıkta bile görebilir!" diye fısıldamış kendine. Cesaretini toplamak için kocaman bir nefes almış: "Tık tık, korku git, cesaret gel!" demiş.

Tiko yavaşça kanatlarını açmış ve yuvadan dışarı süzülmüş. Geceye adım attığında bir de ne görsün? Karanlık hiç de korkunç değilmiş! Tatlı bir gece rüzgarı yaprakları pışpışlıyor, cırcır böcekleri ninni söylüyormuş. Gece, ormanın pijama giymiş haliymiş!

Tiko kocaman parlak gözlerini açmış. Parlak gözleriyle çalılıkların arasında korkuyla bekleyen minik tavşan Pofuk’u görmüş. Tiko hemen onun yanına konmuş. "Korkma Pofuk, ben buradayım! Yumuşacık kanatlarımla sana yol göstereceğim," demiş.

Tiko, Pofuk’un önüne düşmüş. Gece gökyüzündeki ay ışığını takip ederek Pofuk’u güvenle yuvasına götürmüş. Pofuk ve ailesi Tiko’ya kocaman sarılmışlar. "Sen ormanın en cesur baykuşusun Tiko!" demişler.

O geceden sonra Tiko anlamış ki karanlık korkulacak bir şey değilmiş. Gece, sadece yıldızların ve sevimli gece hayvanlarının güzel bir rüyasıymış. Tiko artık geceleri korkmadan gökyüzünde süzülmüş ve ormanın neşeli koruyucusu olmuş.