Bir zamanlar, yüksek ve yeşil dağların arasında şirin mi şirin bir ejderha köyü vardı. Bu köyde Pamuk adında küçük, kırmızı bir ejderha yaşardı. Pamuk’un kocaman gözleri, yumuşacık kulakları ve pırıl pırıl kanatları vardı. Pamuk oyun oynamayı çok severdi ama küçük bir derdi vardı.

Köydeki diğer tüm ejderhalar ağızlarından kocaman, sıcak turuncu ateşler üfleyebiliyordu. Büyük ejderhalar ateşleriyle geceleri aydınlatıyor, kışın herkesi ısıtıyordu. Pamuk da arkadaşları gibi ateş üflemeyi çok istiyordu. Derin bir nefes alıyor, yanaklarını kocaman şişiriyor ve 'Puuuf!' diye üflüyordu. Ama ağzından ateş yerine sadece minik, pembe ve mavi baloncuklar çıkıyordu.

Pamuk buna çok üzülüyordu. 'Ben hiç ateş üfleyemeyecek miyim? Benden ejderha olmaz ki...' diyerek başını öne eğdi. Baloncukları havada süzülürken yalnız başına yeşil çimlere oturdu.

Tam o sırada, ormandaki minik hayvanlar büyük bir neşe partisi hazırlıyordu. Küçük tavşan, sevimli ayı ve minik kuşlar toplanmıştı. Ama bir sorun vardı! Eğlence için hiç süsleri yoktu ve etraf biraz karanlık olmaya başlamıştı. Orman hayvanları üzgünce duruyordu.

Pamuk onların yanına gitti. 'Üzülmeyin, ben size yardım edebilirim!' dedi. Derin bir nefes aldı, yanaklarını davul gibi şişirdi ve bütün gücüyle 'Puuuuuuuf!' diye üfledi. Ağzından yüzlerce, binlerce ışıl ışıl baloncuk döküldü. Baloncukların içinde minik yıldızlar parıldıyordu.

Minik tavşan neşeyle zıpladı: 'Ooooh! Bu baloncuklar harika! Hem etrafı aydınlatıyor hem de çok eğlenceli!' Minik kuşlar baloncukların arasında dans etti, ayı yavrusu neşeyle kahkahalar attı. Pamuk üflemeye devam ettikçe bütün orman rengârenk, büyülü bir masal dünyasına dönüştü.

Pamuk o gün çok önemli bir şey öğrendi. Ateş püskürtememek bir eksiklik değildi. Onun yeteneği etrafa neşe, renk ve mutluluk saçmaktı. Herkesin yeteneği farklı ve özeldi. Pamuk, kendi özel gücünü çok sevdi ve gülümseyerek renkli baloncuklar üflemeye devam etti.