Bir zamanlar, yeşil tepelerin arkasındaki Ejderha Vadisi'nde Minik Ejderha Puf yaşardı. Puf, kocaman mavi gözleri ve yumuşacık kanatları olan çok sevimli bir ejderhaydı. Ama Puf’un küçük bir derdi vardı. Diğer tüm ejderhalar ağızlarından kocaman, parlak ateşler çıkarabiliyordu. Puf ise ne zaman ağzını açsa, sadece küçük bir "Püff!" sesi çıkıyordu.

Puf, arkadaşı Alev gibi kocaman ateşler üflemek istiyordu. Bir gün derin bir nefes aldı. Karnını iyice şişirdi, yanaklarını davul gibi yaptı ve üfledi: "Püöööff!" Ama yine ateş çıkmadı. Onun yerine ağzından minik, pembe bir balon çıktı. Balon patladı: "Pop!"

Puf biraz üzüldü. Ormandaki yaşlı ağacın altına oturdu. "Ben neden ateş çıkaramıyorum?" diye düşündü. O sırada yanına küçük bir tavşan geldi. Tavşan çok üzgündü. "Hava karardı Puf, evimin yolunu bulamıyorum ve sıcak ateşten çok korkuyorum," dedi.

Puf, minik tavşana yardım etmek istedi. Tekrar derin bir nefes aldı. İçinden "Ben başarabilirim!" dedi. Derin bir "Püff!" üfledi. O da ne? Ağzından ateş değil, pırıl pırıl parlayan, rengarenk ışıklı baloncuklar dökülmeye başladı!

Baloncuklar gökyüzüne doğru yükseldi. Geceyi yumuşacık, rengarenk bir ışıkla aydınlattı. Baloncuklar hiç sıcak değildi, çok tatlı ve eğlenceliydi. Tavşan sevinçle zıpladı: "Harika! Yolumu görebiliyorum!" dedi.

Ormandaki diğer tüm hayvanlar da dışarı çıktı. Rengarenk baloncukların altında dans etmeye başladılar. Puf’un ejderha arkadaşları da gelmişti. Alev, "Puf, senin yeteneğin çok özel! Biz sadece ateş çıkarıyoruz ama sen gökyüzünü renklerle süslüyorsun!" dedi.

Puf çok mutlu oldu. Herkesin farklı ve özel bir yeteneği olduğunu anladı. O günden sonra Puf, vadinin renkli baloncuk ejderhası oldu ve her gece dostları için gökyüzünü neşeyle aydınlattı.