Bir zamanlar, yeşilliklerle dolu kocaman ve sevimli bir ormanda Minik Baykuş Boni yaşarmış. Boni’nin yumuşacık puf puf tüyleri ve pırıl pırıl parlayan kocaman sarı gözleri varmış.

Ama Boni, diğer gece kuşlarından biraz farklıymış. Çünkü Boni karanlıktan çok ama çok korkarmış! Güneş batıp gece olunca hemen kocaman bir meşe yaprağının arkasına saklanır, gözlerini sımsıkı kapatırmış.

Bir gece, gökyüzünü kapkaranlık bulutlar kaplamış. Ne sevimli ay dede görünüyormuş ne de parıldayan minik yıldızlar. Orman her zamankinden çok daha karanlık ve sessiz olmuş.

Tam o sırada ormanın neşesi olan minik ateş böcekleri yollarını kaybetmiş. Dikenli çalıların arasında sıkışıp kalmışlar. 'İmdat! Yolumuzu göremiyoruz, çok karanlık!' diye minik sesleriyle fısıldaşarak ağlamaya başlamışlar.

Boni, saklandığı yaprağın arkasından bu minik sesleri duymuş. Yüreği 'küt küt' diye atmış. Karanlıktan korkuyormuş ama arkadaşlarının yardıma ihtiyacı varmış! Boni derin bir nefes almış, 'Ben cesur bir baykuşum!' demiş kendi kendine.

Boni, kocaman sarı gözlerini açmış. 'Puk puk! Korkmayın, ben geliyorum!' diyerek kanatlarını çırpmış. Karanlığın içine doğru cesurca pırrrr diye uçmuş.

Boni’nin kocaman gözleri gece karanlığında fener gibi ışıl ışıl parıldıyormuş! Çalıların yanına varmış ve 'Beni takip edin!' diyerek ateş böceklerine yol göstermış.

Ateş böcekleri Boni’nin arkasından uçarak dikenli çalı çırpıdan kurtulmuşlar. Kurtulmanın sevinciyle hepsi ışıklarını yakmış! Binlerce minik sarı ışık gökyüzünü kaplamış ve bütün orman pırıl pırıl aydınlanmış.

Ormandaki Bütün hayvanlar uyanıp Boni’yi alkışlamışlar. 'Yaşasın cesur Boni! Bizi ve ormanı kurtardın!' diye neşeyle bağırmışlar.

Boni gülümsemiş. Artık karanlıktan hiç korkmuyormuş. Çünkü anlamış ki, sevgi ve cesaret her türlü karanlığı aydınlatmaya yetermış. O günden sonra Boni, ormanın en tatlı gece bekçisi olmuş.