Bir zamanlar, yüksek dağların arasında, zamanın bile yavaş aktığı Çınarlı Köyü’nde Can adında meraklı bir çocuk yaşardı. Can, fırtınalı bir sonbahar gününde dedesinin tozlu tavan arasında gezinirken, pirinç kilitli, deri kaplı kocaman bir defter buldu. Kapağında altın harflerle 'Eski Zaman Masalları' yazıyordu; fakat sayfalarını açtığında büyük bir şaşkınlık yaşadı. Çünkü defterin tüm sayfaları bembeyazdı, içinde tek bir kelime bile yoktu.

Dedesi, Can’ın şaşkınlığını görünce gülümseyerek yanına oturdu. 'Bu defter sıradan bir kitap değildir Can,' dedi. 'İnsanlar birbirine masal anlatmayı bıraktıkça, bu sayfadaki kelimeler uçup gitti. Eski zaman masalları, bir toplumun hafızasıdır; bize iyiliği, sabrı, dostluğu ve cömertliği öğretir. Eğer onlar tamamen unutulursa, dünyamızın rengi ve neşesi solar.' Can, dedesinin sözlerinden çok etkilendi ve içinde büyük bir sorumluluk hissetti. 'Ben o masalları bulup yeniden yazacağım dede!' diye söz verdi.

Ertesi sabah Can, elinde tüy kalemi ve mürekkep hokkasıyla köyün en yaşlı insanlarını ziyaret etmek üzere yola çıktı. İlk durağı, rengârenk iplerle harikalar yaratan Dokumacı Fatma Teyze oldu. Fatma Teyze ona sabrın önemini anlatan, gökyüzünün ipliklerinden halı dokuyan devin masalını fısıldadı. Can, her kelimeyi heyecanla defterine kaydetti. Ardından, emektar fırıncı Osman Amca’dan cömertliği öğreten, paylaştıkça çoğalan sihirli ekmeğin efsanesini dinledi.

Her ziyaret ettiği büyük, Can’a geçmişten gelen unutulmaz bir masal emanet ediyordu. Emekli kütüphaneci cesareti, saatçi Amca ise zamanın kıymetini anlatan öyküler anlattı. Can sayfaları doldurdukça, defterde mucizevi bir şey olmaya başladı. Yazılan kelimelerin etrafında altın sarısı sarmaşık desenleri beliriyor, çizdiği resimler hareket eder gibi ışıldıyordu. Masallar derlendikçe, sanki köyün havası bile değişiyor, insanlar birbirine daha çok gülümsüyordu.

Haftalar sonra Can defterin son sayfasını da tamamladı. Artık elinde paha biçilemez bir hazine vardı: Unutulmaktan kurtarılmış yüzlerce yıllık miras. Can, köy meydanındaki ulu çınarın altında tüm çocukları topladı ve derlediği masalları okumaya başladı. O gece, yıldızların altında herkes masalların birleştirici gücünü bir kez daha hissetti. Can anlamıştı ki, masallar sadece geçmişin sesleri değil, geleceğe yol gösteren en parlak ışıklardı.