Bir zamanlar, ulu dağların eteğinde, zamanın biraz daha yavaş aktığı şirin bir kasabada Eren adında on yaşında meraklı bir çocuk yaşardı. Eren, dijital ekranların renkli dünyasından ziyade, büyüklerin anlattığı gizemli hikâyeleri dinlemeyi severdi. Bir sonbahar akşamı, dedesi ona yıpranmış, taba rengi deri kaplı boş bir defter ve ahşap bir dolma kalem hediye etti. Dedesi, Eren'in gözlerinin içine bakarak, "Eren," dedi, "Eski zaman masalları rüzgâra kapılmış yapraklar gibidir; eğer kimse onları toplayıp yazmazsa, sonsuza dek yok olurlar. Sen kasabamızın masal derleyicisi olmak ister misin?"

Eren’in kalbi heyecanla çarpmaya başladı. Ertesi sabah, sırt çantasını takıp kasabanın en yaşlı insanı olan Elif Nene’nin kapısını çaldı. Elif Nene, bahçesindeki ıhlamur ağacının altında oturmuş, örgü örüyordu. Eren isteğini anlatınca yaşlı kadının yüzünde sıcacık bir tebessüm belirdi. Elif Nene, "Eski zamanlarda, sadece kalbi sevgiyle dolu olanlara fısıldayan Konuşan Meşe Ağacı varmış..." diye söze başladı. Eren, büyülenmiş gibi her kelimeyi defterine özenle not etti. Masal bittiğinde iyiliğin ve cömertliğin en büyük hazine olduğunu anlamıştı.

Eren’in ikinci durağı, kasabanın eski saat tamircisi Ahmet Dede oldu. Ahmet Dede, ona zamanı durduran gümüş bir köstekli saatin ve sabırsız bir çırağın macerasını anlattı. Eren, sabırlı olmanın ve anı yaşamanın değerini öğreten bu hikâyeyi de defterine ekledi. Günler haftaları kovaladı; Eren köy köy, ev ev gezerek eski zaman masallarını derlemeye devam etti. Kimi zaman bir çobandan gökyüzündeki yıldızların gizemli efsanesini, kimi zaman da bir fırıncıdan paylaşmanın bereketini anlatan neşeli bir masal dinledi.

Eren defterinin son sayfasını da doldurduğunda, aslında sadece hikâyeleri değil, insanların Unutulmaya yüz tutmuş bilgeliğini ve neşesini de derlediğini fark etti. Bir akşamüstü, kasaba meydanındaki büyük çınarın altına oturdu ve derlediği masalları yüksek sesle arkadaşlarına okumaya başladı. Çocuklar ve hatta yetişkinler, etrafına toplanıp büyülenmiş gibi onu dinlediler. Eren, masalları kaydetmenin geçmişle gelecek arasında kurulan en sağlam köprü olduğunu anlamıştı.