Yaz tatilinin en sıcak öğleden sonra saatleriydi. On bir yaşındaki Can, bahçedeki büyük çınarın gölgesinde oturmuş, gökyüzündeki tembel tembel süzülen bulutları izliyordu. Tam o sırada, diğerlerinden farklı görünen, minik bir pamuk şekerine benzeyen bir bulut dikkatini çekti. Bu bulut sanki ona bakıyordu.

'Merhaba Can!' diye fısıldayan yumuşak bir ses duyuldu. Can şaşkınlıkla etrafına bakındı ama bahçede kimse yoktu. Ses tekrar geldi: 'Aşağıya değil, yukarıya bak, küçük dostum!' Can gözlerini ovuşturdu ve gökyüzündeki minik buluta baktı. Bulut, neşeyle şekil değiştirerek gülümsüyordu.

'Sen... Sen konuşabiliyor musun?' diye kekeledi Can. Bulut neşeyle kıkırdadı. 'Evet, benim adım Pamuk. Aslında biz bütün bulutlar konuşuruz ama genelde insanlar bizi duyamayacak kadar hızlı yaşarlar. Gökyüzünün sırlarını öğrenmek ister misin?' Can heyecanla başını salladı. 'İsterim! Gökyüzünde neler oluyor?'

Pamuk, Can'a doğanın harika döngüsünü anlatmaya başladı. 'Biz bulutlar sadece su damlacıklarından ibaret değiliz,' dedi Pamuk gururla. 'Güneş yerdeki denizleri ve nehirleri ısıtır, sular minik buharlar halinde yükselir ve bizleri oluşturur. Gökyüzünde birleşip ağırlaşınca da yağmur olarak toprağa geri döneriz. Bu sayede bitkiler büyür, çiçekler açar.'

Can merakla sordu: 'Ya havayı kirlettiğimizde ne oluyor? Televizyonda dünyamızın ısındığını söylüyorlar.' Pamuk'un neşeli yüzü bir an için grileşti. 'Ah Can, işte en önemli kısım bu. Siz doğaya ne verirseniz, biz onu yansıtırız. Fabrika dumanları ve plastikler bizi üzüyor, yağmurlarımızın asitli olmasına yol açıyor. Dünyayı korumak sizin elinizde; enerjiyi tasarruflu kullanmalı, ağaç dikmeli ve geri dönüşüme özen göstermelisiniz.'

Can, doğayı koruması gerektiğini çok iyi anladı. 'Söz veriyorum Pamuk, doğayı daha çok seveceğim ve arkadaşlarımı da bu konuda uyaracağım,' dedi kararlı bir sesle. Pamuk tekrar parladı ve bembeyaz oldu. 'Harikasın Can! Şimdi gitmem gerekiyor, başka bir şehre yağmur götürmeliyim.' Pamuk yavaşça rüzgarla uzaklaşırken el salladı.

Can çınarın altından kalktığında artık gökyüzüne çok farklı bakıyordu. Artık bulutların sadece su kütlesi olmadığını, dünyanın nefesi olduğunu biliyordu. Odasına koştum ve hemen eline bir kağıt kalem alıp 'Geleceğin Koruyucuları' adında bir kulüp kurmaya karar verdi.