Evvel zaman içinde, yeşil bahçeli şirin bir evde Pamuk adında tatlı mı tatlı, bembeyaz bir kedi yaşarmış. Pamuk, yumuşacık tüyleriyle evde koşturmayı, kelebekleri kovalamayı ve en çok da en lezzetli sütü yalnız başına içmeyi çok severmiş.

Bir sabah güneş pırıl pırıl parlarken, Pamuk bahçede oynamak için dışarı çıkmış. Bir de bakmış ki sevimli köpek Boncuk, kocaman bir kemiği kulübesine taşımaya çalışıyor. Kemiği o kadar ağır geliyormuş ki Boncuk neredeyse yerinden bile kıpırdayamıyormuş.

Pamuk önce kendi kendine, "Bu benim işim değil, ben sadece oyun oynarım," diye düşünmüş. Ama sonra Boncuk’un üzgün halini görünmüş ve minik kalbi dayanamamış. Patilerini sallaya sallaya Boncuk’un yanına gitmiş.

Pamuk, "Merhaba Boncuk, sana yardım edebilir miyim? Birlikte taşırsak çok daha kolay olur," demiş tatlı miyavlamasıyla. Boncuk çok sevinmiş ve mutlu bir şekilde havlamış. İkisi birlikte kemikten tutmuşlar ve hop dedikleri gibi kemiği kulübenin önüne götürüvermişler.

Boncuk teşekkür etmek için kemiğinden bir parça ikram etmek istemiş ama Pamuk sütü tercih ettiğini söylemiş. O anda Pamuk, içinde çok ama çok güzel bir sıcaklık hissetmiş. Yardımlaşmak, yalnız oyun oynamaktan bile daha eğlenceliymiş meğer!

Ertesi gün Pamuk bahçede ip atlarken, minik kuş Cicikuş dalda kalmış olan son kirazı yuvasına götüremediği için ağlıyormuş. Pamuk hemen koşmuş, zıplayıp kirazı yakalamış ve kuşa uzatmış. Cicikuş neşeyle cıvıldayarak Pamuk’un yanağına minik bir öpücük kondurmuş.

Pamuk o akşam yatağına yattığında kulağını tırmalayan mutlu bir mırıltıyla düşünmüş: "Arkadaşlarımıza yardım ettiğimizde, mutluluğumuz da iki katına çıkıyor." O günden sonra bahçedeki tüm hayvanlar her işlerini birlikte yapmaya başlamışlar. Gökten üç elma düşmüş; biri yardım eden Pamuk’a, biri Boncuk’a, diğeri de masalı dinleyen tatlı çocuğa!