Alev Tepeleri’nin eteklerindeki Ejderha Akademisi’nde herkes büyük bir heyecanla final sınavına hazırlanıyordu. Konu basitti: En büyük, en parlak ve en korkutucu ateşi püskürtmek. Ancak bu akademiye hiç uyum sağlayamayan biri vardı: Minik ejderha Luma.

Luma ne kadar uğraşırsa uğraşsın, burnundan sadece minik bir Duman halkası ya da en fazla sönük bir kıvılcım çıkıyordu. Diğer ejderhalar gökyüzünü turuncuya boyarken, Luma’nın çıkardığı dumanlar en fazla şekilli bulutlar oluşturuyordu. Akademinin katı kurallı öğretmeni Ignis, "Ejderha dediğin ateş saçar Luma, senin bu havayla işin ne?" diyerek onu sürekli azarlıyordu.

Luma kendini çok yalnız ve yetersiz hissediyordu. Arkadaşları ateş oyunları oynarken o hep bir kenara çekiliyor, iç çekiyordu. Bir gün, okulun bahçesindeki ulu meşe ağacının altında üzgün otururken, yapraklarda minik tırtılların mutsuzlukla kıvrandığını fark etti. Ağacın yaprakları kurumuş, dalları solmaya başlamıştı. Luma, içindeki o sıcak ama ateş olmayan tuhaf enerjiyi hissetti. Burnundan derin bir nefes aldı ve solmuş yapraklara doğru üfledi.

Ateş yerine, tatlı, ılık bir bahar esintisi ve etrafa yayılan sihirli, renkli polenler çıktı. Luma’nın nefesi, solmak üzere olan yapraklara dokunduğu anda mucize gerçekleşti! Yapraklar anında canlı yeşil renklerine döndü, tırtıllar neşeyle dans etmeye başladı ve etraftaki topraktan rengarenk, mis kokulu çiçekler fışkırdı.

O sırada oradan geçen Ignis ve diğer öğrenciler şaşkınlıkla durdular. Luma korkuyla geri çekildi ama alev yerine doğayı canlandıran bir nefese sahip olduğunu ilk kez fark etmişti. O sadece bir yıkıcı değil, tam anlamıyla bir yaratıcıydı.

Birkaç gün sonraki final sınavında Luma ateş püskürtemedi ama okulun bahçesini muhteşem bir botanik bahçesine dönüştürdü. Sınav jürisi ve öğretmen Ignis bu eşsiz yetenek karşısında büyülenmişti. Luma o gün, herkesin yeteneğinin farklı olduğunu ve kendini başkalarıyla kıyaslamaması gerektiğini öğrendi. Artık o, Alev Tepeleri’nin en özel ve en mutlu doğa ejderhasıydı.