Bir zamanlar, kocaman yeşil ağaçlarla kaplı Büyülü Orman’da Bomi adında sevimli mi sevimli bir ayı yaşarmış. Bomi’nin en sevdiği şey, geceleri mağarasının önüne oturup gökyüzündeki pırıl pırıl parıldayan yıldızları seyretmekmiş. Her yıldızın bir hikâyesi olduğuna inanır, onlara el sallar ve iyi uykular dilermiş.

Ilık bir sonbahar gecesinde, gökyüzünden aniden parlak bir ışık süzülmüş. "Şıp!" diye Bomi’nin hemen önündeki yumuşak çimlerin üzerine düşmüş. Bomi şaşkınlıkla gözlerini açmış. Yaklaşınca bunun küçük, beş köşeli, altın sarısı bir yıldız olduğunu görmüş. Yıldızın adı Parıltı’ymış. Parıltı yavaşça titreşiyor ve üzgün üzgün bakıyormuş.

"Merhaba küçük yıldız, neden ağlıyorsun?" diye sormuş Bomi nazikçe. Parıltı cılız bir sesle yanıt vermiş: "Gökyüzünde dans ederken dengemi kaybettim ve aşağı düştüm. Evimi, ailemi çok özledim ama yukarı çıkacak kadar gücüm yok." Bomi, sevimli patisini göğsüne koymuş ve "Üzülme Parıltı! Ben senin dostunum. Seni evine, gökyüzüne geri götürmene yardım edeceğim," demiş.

Ama bir yıldız gökyüzüne nasıl geri gönderilirdi ki? Bomi hemen ormanın en bilgili hayvanı olan Bilge Baykuş Pukpuk’un yanına gitmiş. Pukpuk büyük gözlerini kırpıştırarak, "Ormanın en yüksek yeri Mavi Tepe’dir. Oradaki dev çam ağacının tepesine tırmanırsan, gökyüzüne en yakın noktada olursun. Gerisini dostluk ve sevgi halleder," demiş.

Bomi, Parıltı’yı incitmemek için dikkatlice kucağına almış. Yıldız, Bomi’nin kucağında sıcacık bir gece lambası gibi ışık saçıyormuş. Birlikte Mavi Tepe’ye doğru yola koyulmuşlar. Yol boyunca karanlık çalıların arasından geçerken Bomi hiç korkmamış, çünkü Parıltı’nın ışığı yollarını aydınlatıyormuş. Yardımlaşmak ikisine de büyük bir güç veriyormuş.

Sonunda Mavi Tepe’deki dev çam ağacına varmışlar. Bomi cesaretle ağacın dallarına tırmanmaya başlamış. En tepeye ulaştığında kollarını gökyüzüne doğru uzatmış. Bomi’nin bu iyiliği ve sevgisi sayesinde Parıltı yeniden enerjiyle dolmuş. "Teşekkür ederim Bomi! Seni hiç unutmayacağım!" diyerek neşeyle gökyüzüne doğru havalanmış.

Parıltı, gökyüzündeki yerine ulaştığında her zamankinden daha parlak ışıldamaya başlamış. O geceden sonra Bomi, ne zaman gökyüzüne baksa Parıltı’nın kendisine sevgiyle göz kırptığını görmüş. Bomi anlamış ki, bir dostuna yardım etmek, kalbinde hiç sönmeyen bir yıldız yakmak demekmiş.