Evvel zaman içinde, kalabalık ve yeşil bir ormanda Minik adında sevimli bir baykuş yaşardı. Minik'in kocaman meraklı gözleri ve yumuşacık tüyleri vardı. Ama Minik'in herkesten sakladığı büyük bir sırrı vardı: O, karanlıktan çok ama çok korkardı!

Güneş batıp da akşam olduğunda, diğer baykuşlar neşeyle uyanır, 'Uhuhu!' diye öterek gece avına çıkarlardı. Minik ise hemen battaniyesine sarılır, gözlerini sımsıkı kapatıp sabahın ilk ışıklarını beklerdi. Gündüzleri uykulu olduğu için arkadaşlarıyla pek oynayamazdı.

Bir akşam, ormanda tuhaf şeyler olmaya başladı. Ormanın neşesi olan sihirli parlayan çiçekler birer birer sönüyordu. Bütün orman koyu bir karanlığa gömülmüştü. Hayvanlar ne yapacaklarını bilemeyip korkuyla saklandılar. Meğer sevimli sincap Tıkırtı, karanlıkta yolunu kaybetmiş ve sihirli kökün üzerindeki taşı devirmişti. Çiçeklerin tekrar parlaması için o taşın yerine konması gerekiyordu ama oradaki yol, en karanlık patikadan geçiyordu.

Ormandaki büyükler, 'Oraya ancak geceyi seven cesur bir baykuş gidebilir,' dediler. Bütün gözler Minik'e çevrildi. Minik kalbinin küt küt attığını hissetti. 'Ben mi? Ama ben karanlıktan korkarım!' diye geçirdi içinden.

Tam o sırada en iyi arkadaşı Kirpi Pıtır yanına geldi ve kanatlarını tuttu. 'Korkman çok normal Minik, ama inan bana, içindeki cesaret korkundan çok daha büyük. Biz sana inanıyoruz,' dedi. Minik derin bir nefes aldı. Arkadaşlarını ve sevimli ormanını kurtarmak zorundaydı.

Minik büyük bir cesaretle kanatlarını açtı ve karanlık patikaya doğru uçtu. İlk başta kalbi çok hızlı atıyordu, her gölge ona bir canavar gibi görünüyordu. Ama sonra durdu ve düşündü: 'Karanlık sadece ışığın dinlenme zamanıdır, korkunç değildir.' Gözlerini iyice açtı. Baykuş gözlerinin karanlıkta ne kadar iyi gördüğünü fark etti! Ağaçların yaprakları ay ışığında gümüş gibi parlıyordu.

Minik patikanın sonuna ulaştığında devrilmiş sihirli taşı gördü. Minik gagasıyla taşı dikkatlice kaldırdı ve eski yerine koydu. Anında, o sönen çiçekler gökkuşağı renklerinde parlamaya başladı! Tüm orman ışıl ışıl aydınlandı.

Ormandaki tüm hayvanlar Minik'i alkışlamak için toplandılar. Minik artık karanlıktan hiç korkmuyordu; çünkü karanlığın aslında ne kadar güzel gizemler barındırdığını ve kendi cesaretini keşfetmişti. O günden sonra Minik, ormanın en mutlu ve en cesur baykuşu olarak adıyla yaşadı.