Uzak diyarların birinde, ejderhalar vadisinde yaşayan Ignis adında sevimli bir ejderha yavrusu vardı. Ejderha Okulu'nda her gün büyük bir heyecanla ateş püskürtme dersleri yapılırdı. Diğer küçük ejderhalar ağızlarından kocaman alev topları çıkarıp bulutları ısıtırken, Ignis ne kadar zorlasa da sadece burnundan minik bir duman halkası çıkarabilirdi. Bu durum onun canını oldukça sıkıyordu.

Bir gün okulun bilge öğretmeni Ejderha Alev, üzgün bir şekilde kayada oturan Ignis'in yanına gitti. 'Ignis, güzel evladım, herkesin ateşi aynı şekilde yanmaz. Kimi alev saçar, kimi ise içindeki başka bir ışığı keşfeder. Git ve kendi yeteneğini bul,' dedi. Bu sözler Ignis'e cesaret verdi ve vadinin mistik ormanına doğru yola çıktı.

Ormanda yürürken karşılaştığı ilk engel, kurumuş ve yapraklarını dökmüş üzgün bir ağaçtı. Ağacın kökleri susuzluktan çatlamıştı. Ignis üzüntüyle ona yaklaşırken derin bir nefes aldı. İçindeki o sıcaklık bu kez ağzından değil, patilerinden ve kanatlarından yayılmaya başladı. Ignis patilerini toprağa bastığında, topraktan rengarenk, sihirli çiçekler fışkırmaya başladı. Ağacın dalları anında yeşerdi ve tatlı meyvelerle doldu. Ignis doğaya can verdiğini fark edince gözleri parladı.

Yoluna devam eden Ignis, bu kez nehir kenarında ağlayan minik bir su perisiyle karşılaştı. Perinin taşı kırılmış ve ışıltısını kaybetmişti. Ignis parlayan pençesini taşın üzerine koydu. Taş, gökkuşağı renklerinde parıldamaya başladı ve nehrin suyu neşeyle şırıldamaya devam etti. Ignis, ateş püskürtemediğini ama dokunduğu her şeyi iyileştirme ve renklendirme gücüne sahip olduğunu anladı.

Gün batımında Ejderha Vadisi'ne geri dönen Ignis, arkadaşlarının ve öğretmeninin karşısına geçti. 'Ateş püskürtemiyorum ama bakın ne yapabiliyorum,' dedi ve kanatlarını çırparak vadinin gökyüzüne milyonlarca parlayan yıldız tozu saçtı. Tüm vadi muhteşem bir ışık şöleniyle aydınlandı. Her ejderhanın farklı bir süper gücü olduğunu anlayan Ignis, kendisiyle gurur duydu. O günden sonra vadinin en mutlu ve en özel ejderhası oldu.