Derin Fısıltı Ormanı’nda yaşayan Barnaby, kocaman altın sarısı gözleri ve yumuşacık tüyleri olan sevimli bir baykuştu. Ancak Barnaby’nin tüm ormandan sakladığı büyük bir sırrı vardı: O, bir baykuş olmasına rağmen karanlıktan ölesiye korkuyordu! Gece olduğunda diğer baykuşlar neşeyle kanat çırpıp gökyüzünde süzülürken, Barnaby ağaç kovuğundaki yuvasına çekilir, topladığı parıldayan mantarlar ve ateş böcekleriyle yuvasını aydınlatırdı.

Yaşlı baykuşlar onun bu haline bazen tatlı tatlı gülümser, "Karanlıktan korkan baykuş mu olurmuş? Bu, sudan korkan bir balığa benziyor!" derlerdi. Ama Barnaby’nin elinde değildi; gece çöktüğünde gölgeler gözüne devasa canavarlar gibi görünürdü. Yine de Barnaby pes etmezdi. Gündüz ile gecenin birleştiği alacakaranlık saatlerinde ormanı karış karış gezer, her patikayı, taşın yerini ve sarmaşıklı geçitleri zihnine dikkatle kazırdı.

Bir sonbahar gecesi, ormanın üzerine daha önce hiç görülmemiş, "Mürekkep Sisi" adında simsiyah ve çok yoğun bir sis çöktü. Sis o kadar koyuydu ki, ne ayın parıltısı ne de yıldızlar geçebiliyordu. Orman tamamen zifiri bir karanlığa gömüldü. Yönlerini kaybeden gece hayvanları büyük bir paniğe kapıldı. Ormanın lideri olan tecrübeli Baykuş bile yolunu bulamayıp ağaç dallarına çarpmaya başlamıştı. Daha da kötüsü, küçük karaca yavruları dikenli vadide sıkışıp kalmıştı ve korkudan ağlıyorlardı.

Barnaby’nin kalbi güm güm atmaya başladı. Zifiri karanlık düşüncesi bile tüylerini ürpertiyordu ama arkadaşlarının çaresiz çığlıklarını duymak korkusundan daha ağırdı. "Karanlıktan korkabilirim," diye fısıldadı kendi kendine, "ama sevdiklerimin o karanlıkta kaybolmasına izin veremem!"

Barnaby hemen harekete geçti. Göğsüne parıldayan mavi fosforlu likenlerle dolu küçük fenerini bağladı. Karanlığın içine doğru kanat çırptı. Korkudan gözleri dolsa da alacakaranlıkta ezberlediği patikaları tek tek hatırladı. Önce dikenli vadideki yavru karacaları buldu, nazik sesiyle onları sakinleştirip güvenli yola çıkardı. Ardından sisin içinde kaybolmuş diğer hayvanları fenerinin ışığı ve cesur ötüşüyle etrafında toplayarak ormanın en yüksek ve güvenli tepesine ulaştırdı.

Sabahın ilk ışıkları siyah sisi dağıttığında, ormandaki herkes güvendedir. Tüm hayvanlar Barnaby’yi minnetle alkışladı. O geceden sonra kimse Barnaby ile dalga geçmedi. Barnaby hâlâ karanlıktan biraz çekiniyordu ama artık çok önemli bir şey öğrenmişti: Gerçek cesaret hiç korkmamak değil, korkuna rağmen doğru olanı yapmak için adım atabilmekti.