Bir zamanlar, fısıldayan ağaçlarla dolu neşeli bir ormanda Barni adında küçük bir baykuş yaşardı. Barni, diğer baykuşlardan biraz farklıydı. Kocaman sarı gözleri ve yumuşacık gri tüyleri vardı ama en büyük sırrı şuydu: Barni karanlıktan çok korkardı! Gece olduğunda diğer baykuşlar neşeyle uçarken, o kocaman bir yaprağın arkasına saklanır, gündüzün gelmesini beklerdi. Gündüzleri kelebekleri izlemeye ve güneşin altında dinlenmeye bayılırdı.

Arkadaşları onunla bazen tatlı tatlı şakalaşır, "Bir baykuş hiç gece uçmaktan korkar mı?" derlerdi. Barni ise minik gagasını büker, "Gece olunca gölgeler çok büyüyor ve her şey çok gizemli görünüyor" diye fısıldardı.

Bir sonbahar akşamı, ormanın üzerine daha önce hiç görülmemiş, simsiyah ve yoğun bir sis bulutu çöktü. Ayın ve yıldızların parlak ışığı tamamen kayboldu. Orman o kadar karanlık oldu ki, minik sincaplar evlerinin yolunu kaybetti, sevimli tavşanlar çalıların arasında sıkışıp kaldı. Tüm hayvanlar panik içinde ne yapacağını şaşırmıştı.

Tam o sırada ormanın en yaşlı meşe ağacı derin bir sesle konuştu: "Ormanın kalbindeki Sihirli Işık Çiçeği sönmek üzere! Eğer biri oraya gidip çiçeğe yardım etmezse, ormanımız sonsuza kadar bu koyu karanlıkta kalacak."

Ama kimse önünü bile göremiyordu! Karanlık o kadar yoğundu ki kimse adım atmaya cesaret edemiyordu. Barni, yuvasından arkadaşlarının çaresizliğini izledi. Minik kalbi küt küt atmaya başladı. Çok korkuyordu ama dostlarının ona ihtiyacı vardı.

Barni derin bir nefes aldı. "Ben bir baykuşum," dedi kendi kendine. "Gözlerim karanlıkta bile görebilmek için yaratıldı!" İçindeki korkuya rağmen kanatlarını çırptı ve yuvasından dışarı fırladı.

Karanlık gerçekten de ürkütücüydü ama Barni gözlerini kocaman açtı. İnanılmaz bir şey oldu! Barni'nin kocaman gözleri, kapkaranlık sisin içindeki gizli patikaları birer birer seçebiliyordu. Önce yolunu kaybeden sincaplara rehberlik etti, sonra tavşanları güvenli yerlere yönlendirdi.

Sonunda ormanın kalbindeki Sihirli Işık Çiçeği'nin yanına ulaştı. Çiçek hafifçe parıldamaya başladı ve Barni'nin cesaretiyle birlikte birden altın sarısı dev bir ışık saçtı! Bu ışık tüm ormana yayıldı ve siyah sis bulutunu yok etti.

Ertesi gün ormandaki tüm hayvanlar Barni'yi kahraman ilan etti. Barni artık çok önemli bir şey öğrenmişti: Cesur olmak hiç korkmamak demek değildi; korkuna rağmen arkadaşlarını korumak için adım atabilmek demekti. O geceden sonra Barni karanlıktan yine biraz çekindi ama artık gecenin büyülü güzelliğini keşfetmiş cesur bir baykuştu.