Bir zamanlar, rengarenk çiçeklerle dolu kocaman bir ormanda Minik Baykuş Bip yaşardı. Bip’in yumuşacık tüy yastık gibi gövdesi ve kocaman, parlak sarı gözleri vardı. Ama Bip’in herkesten sakladığı minik bir sırrı vardı: O bir baykuştu ama geceleri karanlıktan çok korkardı!

Güneş batıp gökyüzü lacivert bir gece elbisesi giydiğinde, Bip hemen sıcak yuvasına çekilir, gözlerini sıkıca kapatırdı. Kanatlarının altına saklanır ve 'Gece çok karanlık, gölgeler çok uzun. Ya yolumu kaybolursam?' diye fısıldardı kendi kendine.

Bir gece, gökyüzünü kapkara, puf puf bulutlar kapladı. Parlak Ay Dede ve neşeli yıldızlar bu bulutların arkasında saklambaç oynamaya başladı. Orman her zamankinden çok daha karanlık olmuştu.

Tam o sırada Bip, yuvasında endişeyle otururken aşağıdan minik bir ağlama sesi duydu. 'İmdat! Hiçbir şey göremiyorum, evimi bulamıyorum!'

Bu ses, en yakın arkadaşı minik tavşan Pamuk’un sesiydi! Pamuk, lezzetli havuçlar topladıktan sonra evine dönerken karanlıkta kalmıştı. Üstelik ormandaki diğer minik hayvanlar, yani bebek sincap ve küçük kirpi de karanlıktan korkup çalıların arasına saklanmışlardı.

Bip derin bir nefes aldı. Minik kalbi 'pıpır pıpır' diye hızlıca atıyordu. 'Arkadaşlarımın bana ihtiyacı var. Cesur olmalıyım!' dedi kendi kendine.

Bip pencereli yuvasından çıktı, kanatlarını kocaman açtı ve karanlığa doğru ilk adımını attı. Gözlerini iyice büyüttü. O da ne? Bip harika bir şey fark etti! Onun sihirli sarı gözleri, karanlıkta bile tıpkı gündüz gibi her şeyi net bir şekilde görebiliyordu. Ağaçların kıvrımlı dallarını, yerdeki yumuşak yosunları ve patika yolu gayet iyi seçebiliyordu.

Karanlık aslında korkunç devlerle dolu değildi; sadece ormanın gece uykusuna yatarken üzerine örttüğü yumuşacık bir battanişeydi.

Bip hemen Pamuk’un yanına uçtu. 'Korkma Pamuk, ben buradayım! Gece gözlerim senin için yolu aydınlatacak,' dedi neşeyle. Bip önden uçuyor, kocaman gözleriyle yolu gösteriyordu. Pamuk, sincap ve kirpi Bip’in peşine takıldılar.

Bip, tıpkı bir gece lambası gibi arkadaşlarına rehberlik etti ve hepsini güvenle sıcacık yuvalarına ulaştırdı. Tüm hayvanlar neşeyle alkışladı. Pamuk, 'Harikasın Bip! Sen ormanı kurtaran en cesur baykuşsun!' diye bağırdı.

Bip artık karanlıktan hiç ama hiç korkmuyordu. Artık gecelerin ne kadar büyülü ve güzel olduğunu biliyordu. Yuvasına döndü, kanatlarını sardı ve gururla tatlı bir uykuya daldı.