Gece Yarısı Gelen Sihirli Işık

Bir zamanlar, kocaman ve yeşil bir ormanda Bubu adında sevimli mi sevimli minik bir ayı yaşarmış. Bubu’nun tüyleri yumuşacık, burnu ise kocaman bir böğürtlen gibi siyah ve parlakmış. Bubu’nun en sevdiği şey, geceleri yatağına yatıp penceresinden gökyüzündeki pırıl pırıl yıldızları izlemekmiş. Onları teker teker sayar, 'İyi geceler parlak dostlarım!' dermiş.

Yine böyle ılık bir yaz gecesinde, Bubu gözlerini tam kapatmak üzereyken aniden gökyüzünde ışıl ışıl bir iz belirmiş. Cııııv! Diye bir ses duyulmuş. Gökyüzünden küçük, minik bir yıldız kaymış ve tam da Bubu’nun evinin önündeki yumuşak çimlere pıt diye düşüvermiş!

Küçük Yıldız Parıltı ile Tanışma

Bubu heyecanla puf terliklerini giymiş ve koşarak bahçeye çıkmış. Çimlerin arasında ışık saçan minik bir şey duruyormuş. Bu, sevimli mi sevimli, küçük bir yıldızmış! Ama o da ne? Minik yıldız hafifçe titriyor ve altın sarısı küçük gözyaşları döküyormuş.

Bubu nazikçe yaklaşarak, 'Merhaba küçük dostum, sen iyi misin?' diye sormuş. Minik yıldız kısık bir sesle, 'Benim adım Parıltı. Gökyüzündeki yıldız kaydırağından kayarken dengemi kaybettim ve aşağı düştüm. Burası çok güzel ama ben gökyüzündeki ailemi çok özledim,' demiş.

Bubu yumuşacık patisini Parıltı’nın yanına koymuş. 'Üzülme Parıltı! Ben çok cesur ve sevimli bir ayıyım. Seni ne pahasına olursa olsun evine, gökyüzüne geri götüreceğim,' diyerek ona güven vermiş.

Ormandaki Gece Macerası

Bubu, minik yıldız Parıltı’yı incitmeden kucağına almış. Parıltı, Bubu'nun kucağında sıcacık bir gece lambası gibi etrafı aydınlatıyormuş. Gökyüzüne en yakın yer, ormanın en arkasındaki yüksek Bulut Tepesi’ymiş. Bubu ve Parıltı yola koyulmuşlar.

Yolda yürürken ağaçların arasından gümüş kanatlı gece kelebekleri çıkmış. Parıltı’nın ışığını görünce neşeyle etrafında dans etmeye başlamışlar. Pır pır pır! Ağaçtaki bilgiç baykuş Bay Puhu da başını sallayarak, 'Yolunuz açık olsun minik kahramanlar!' diye ötüşmüş. Bubu, gece ormanının hiç de korkutucu olmadığını, aksine dost dolu olduğunu anlamış.

Bulut Tepesi ve Büyük Dayanışma

Sonunda Bulut Tepesi’nin en uç noktasına varmışlar. Buradan gökyüzü o kadar yakın görünüyormuş ki, sanki elini uzatsan bulutlara dokunabilecekmişsin. Ancak gökyüzü hala biraz yüksekte kalıyormuş. Parıltı ne kadar çabalasa da tek başına yukarıya kadar uçamıyormuş, çünkü kanatları çok yorgunmuş.

Bubu derin bir nefes almış. 'Merak etme dostum, birlikte başarabiliriz!' demiş. Bubu, tepedeki en yüksek kayanın üzerine çıkmış. Parıltı’yı avuçlarının arasına almış, yavaşça yukarıya doğru uzatmış ve 'Şimdi bütün gücünle parılda ve zıpla!' demiş.

Parıltı, Bubu’nun sevgisiyle ve cesaretiyle içi ısınarak kocaman bir ışık yaymış. Zınnnng! Minik yıldız Bubu’nun patilerinden havalanmış, gökyüzüne doğru süzülmüş, süzülmüş ve tam da ait olduğu lacivert gökyüzündeki yerine yerleşmiş!

Gökyüzündeki En Parlak Gülümseme

Parıltı, gökyüzünden Bubu’ya bakarak üç kez göz kırpmış: Göz kırp, göz kırp, göz kırp! Bu onun dilinde 'Teşekkür ederim sevimli Bubu!' demekmiş. Ormandaki tüm hayvanlar Bulut Tepesi'ne toplanmış ve bu güzel arkadaşlığı alkışlamışlar.

Bubu mutlu bir şekilde evine dönmüş, yatağına yatmış. Artık ne zaman gökyüzüne baksa, en parlak yıldızın kendisine gülümseyen Parıltı olduğunu biliyormuş. Bubu gözlerini kapatırken, kalbindeki sıcacık sevgiyle tatlı bir uykuya dalmış.

Kıssadan Hisse

Yardımlaşmak ve sevgiyi paylaşmak, en karanlık geceleri bile aydınlatan en güçlü ışıktır. Bir dostumuza yardım ettiğimizde, kalbimizde her zaman parlayan göksel bir yıldız kazanırız.