Bir zamanlar, yüksek dağların arkasındaki masal gibi bir ormanda küçük bir ejderha yaşarmış. Adı Puf'muş. Puf, kocaman parıldayan gözleri ve sevimli yeşil pulları olan çok tatlı bir ejderhaymış.

Puf'un en yakın arkadaşları her gün toplanır, neşeyle oyunlar oynarmış. Arkadaşları büyüdükçe ağızlarından kocaman, parlak ateşler üflemeyi öğrenmişler. Kırmızı ejderha 'Fuuu!' diye sıcak bir alev çıkarır, sarı ejderha gökyüzünü ışıl ışıl aydınlatırmış.

Puf da onlar gibi ateş üflemeyi çok istiyormuş. Bir gün minik göğsünü kabartmış, derin bir nefes almış ve 'Bir, iki, üç... Fuuu!' diye üflemiş. Ama o da ne? Ağzından ateş yerine sadece küçücük bir 'puf' sesi ve hafif bir rüzgar çıkmış. Puf başını öne eğmiş. 'Ben neden arkadaşlarım gibi ateş üfleyemiyorum?' diye çok üzülmüş.

Tam o sırada ormandaki minik kuşlar ve sevimli tavşanlar toplamış. Hava o kadar sıcakmış ki hepsi çok bunalmış. Ejderhaların sıcak ateşi onları daha da ısıtıyormuş. Hayvanlar serinlemek ve eğlenmek için bir çare arıyormuş.

Puf, sevimli dostlarına yardım etmek istemiş. 'Belki de yeniden denemeliyim' diye düşünmüş. Derin bir nefes daha almış. 'Pufff!' diye üflemiş. Bu sefer Puf'un ağzından ateş değil, kocaman, ışıl ışıl, gökkuşağı renklerinde baloncuklar çıkmaya başlamış!

Kırmızı, mavi, yeşil, mor baloncuklar gökyüzüne doğru havalanmış. Her bir baloncuk pıt diye patladığında etrafa mis gibi çilek kokusu ve tatlı bir serinlik yayılıyormuş. Minik kuşlar neşeyle cıvıldamaya, baloncukların arasında dans etmeye başlamış.

Diğer ejderhalar da şaşkınlıkla Puf'u izlemiş. 'Bu harika Puf! Sen ormanın en neşeli baloncuklarını yapabiliyorsun!' diye bağırmışlar. Puf çok mutlu olmuş ve gülümsemiş. Anlamış ki herkesin yeteneği birbirinden farklıymış ve farklı olmak çok güzelmiş!